Vandaag was saai, stressvol en frustrerend. We hebben uren en uren in de trein gezeten, vier a zes overstappen gehad met onze koffers en ons blauw betaald. Gelukkig was het het allemaal wel waard: we zitten nu in de Rickshaw Inn in Takayama en die is super gezellig. In het station viel ook nog een stempel te rapen en we hebben lekker gegeten in Chapala, een mexicaans restaurant waar ze de beste burrito's van de wereld hebben.
Mijn kanji en katakana is nog steeds prut, maar mijn hiragana begint steeds beter en beter te worden. Er zijn nu nog maar een paar tekens die ik niet meteen kan thuis brengen. Net zoals toen ik klein was en ons eigen schrift leerde lezen, probeer ik gewoon alles te lezen wat onder mijn ogen komt. Reclame's op TV en op straat, menu's, plaatsnaamborden, vanalles.
Nu nog uitvogelen wat het allemaal betekent wat er dan geschreven staat en de rest van de taal leren. Voorlopig is er zelfs geen hout van te verstaan als ze traag spreken. Wakarimasen (ik begrijp het niet) en arigato (dank u) blijven tot nu toe de meest gebruikte Japanse woorden.