VanderKleijn.net

Vanmorgen begonnen we met naar Takayama Jinja te gaan. Sinds de Edo periode (+/- 1603) en tot de jaren 1965 was dat het gemeentehuis/rechtbank van Takayama. Heel het gebouw is nog in originele staat van vroeger, al zijn de kamers nu wel leeg, en de opslagplaatsen gaven een goed beeld van hoe hoog de belastingen hier vroeger geweest moeten zijn. Effectief leed iedereen hier altijd honger, aangezien de belasting in rijst moest betaald worden en wat je eventueel nog meer verbouwde.

We hebben ook de ochtendmarkt gezien voor de bij Takayama Jinja naar binnen gingen. Dat waren vooral oude vrouwtjes die de groeisels uit hun tuin in plastiek zakjes aan de toeristen (en misschien ook wat locals) probeerden te verkopen, maar het was wel eens grappig om te zien. Dingen die ze verkochten waren witte en rode kool, witte wortels, radijzen, hele dunne rabarber, tomaten in alle groottes, en ook een aantal zelfgemaakte dingetjes: gelukspoppetjes en handtasjes enzo.

Het was wel frisser vandaag: het goot en onweerde van jewelste, met van die rollende donders en superfelle bliksemschichten die je alleen in bergstreken hebt. Na Takayama Jinja zijn we daarom toch maar even terug gegaan naar het hotel om wat warmers aan te doen en een paraplu te lenen.

De Sakura suite is geweldig! Gigantisch, en we hebben terug onze eigen badkamer en wc.. Zelfs onze eigen ingang! De kamer is minstens 2, eerder 3 keer zo groot als onze vorige kamer hier, en is de meest luxueze hotelkamer waar ik ooit heb ingezeten. We hebben ook twee grote zetels en een loeier van een tv. Eigenlijk is deze kamer dan ook bedoeld voor minstens drie mensen. Normaal kost hij 21.000 yen, wat meer dan het dubbele van ons nachtelijke budget is. En wij hebben hem aan de prijs van hun goedkoopste kamer, namelijk onze vorige kamer! Jeej! Lang leve upgrades!

Na het omkleden en de suite verkennen zijn we naar een samoerai huis geweest. Binnen bleek dat de samoerai bijkluste als ninja. Het was mooi, maar de vloeren waren eng. Ze kraakten verschrikkelijk en ze voelden erg onstabiel. Plus overal lag van dat goedkoop dun tapijt over de planken, dus je kon niet eens de zwakke punten vermijden.

Daarna zijn we gaan rondlopen in Takayama zelf en hebben we een ijsje gegeten. Zo hebben we onder andere de lagere school zien uitgaan om 4 uur. Ze hebben hier zelfs regenhoedjes, schoenen, zwemgerief en boekentassen in het schooluniform opgenomen, en zelfs peutertjes dragen een uniform. Kawaii!

Vanavond zijn we voor de 3de keer bij Chapala gaan eten. Toen we weg gingen floepte er een "See you tomorrow!" uit mijn mond, waar de eigenaar/kok wel mee moest lachen. "I'll be waiting!" zei hij terug.